در دنیایی که کوچکتر، سبکتر و جدیدتر اغلب به عنوان بهتر ستایش میشود، وقتی یک قدم به عقب برمیدارید چه اتفاقی میافتد؟ یک عکاس پس از سالها استفاده انحصاری از دوربینهای بدون آینه، تجربه کلاسیک دوربینهای DSLR را با یک پنتاکس K-1 Mark II مدل ۲۰۱۸ دوباره زنده کرد و نتایج آن یادآوری بزرگی برای همه ماست.
هدف این تجربه بازگشت به گذشته نبود، بلکه کشف دوباره لذتها و ویژگیهای منحصربهفرد دورانی متفاوت از طراحی دوربین بود. در حالی که دوربینهای بدون آینه با فوکوس خودکار پیشرفته و بدنههای جمعوجور خود بر بازار تسلط دارند، تجربه کار با پنتاکس حجیمتر به طرز شگفتآوری تازهکننده بود. اولین چیزی که برجسته شد، ارگونومی بود. گریپ عمیق و مستحکم K-1 Mark II سطحی از راحتی و امنیت را ارائه میداد که بسیاری از دوربینهای مدرن و کامپکت امروزی قادر به رقابت با آن نیستند. این فلسفه طراحی به کنترلها نیز گسترش یافته است؛ با فضای فیزیکی بیشتر، دوربین با تعداد زیادی دکمه و پیچ تنظیم لمسی پوشانده شده است که امکان تنظیمات سریع را بدون نیاز به ورود به منوها فراهم میکند—ویژگیای که بسیاری از عکاسان باتجربه دلتنگ آن هستند.
یکی از مهمترین تفاوتها، نگاه کردن از طریق منظرهیاب اپتیکال (OVF) بود. برخلاف منظرهیابهای الکترونیکی (EVF) در دوربینهای بدون آینه که پیشنمایش دیجیتالی از تصویر نهایی را نشان میدهند، OVF یک نمای مستقیم و بدون فیلتر از جهان را ارائه میدهد. اگرچه این به معنای عدم امکان پیشنمایش نوردهی یا پروفایلهای رنگی به صورت زنده است، اما تجربهای متصلتر و با واسطه کمتر از صفحه نمایش فراهم میکند—یک استراحت خوشایند در زندگی اشباع از صفحهنمایش ما. این ویژگی همچنین مزایای عملی، به ویژه در محیطهای استودیویی با عکاسی فلاش، دارد.
شاید غبطهبرانگیزترین ویژگی، عمر باتری باورنکردنی آن بود. پس از ثبت بیش از ۸۰۰ عکس در ژانرهای مختلف—پرتره، منظره، ماکرو و حتی عکاسی نجومی—باتری هنوز ۷۵ درصد ظرفیت داشت. این سطحی از استقامت است که اکثر کاربران دوربینهای بدون آینه فقط میتوانند رویای آن را داشته باشند.
البته، این سفر به گذشته بینقص نبود. قابلتوجهترین نقطه ضعف، سیستم فوکوس خودکار بود. سیستمهای مدرن بدون آینه، با تشخیص چشم پیچیده و نقاط فوکوس گسترده در سراسر فریم، استاندارد جدیدی را تعیین کردهاند که دوربینهای DSLR قدیمیتر برای رسیدن به آن تلاش میکنند. این عکاس اعتراف کرد که دلتنگ این ویژگیهای پیشرفته و وزن سبکتر تجهیزات معمول خود شده است.
در نهایت، این آزمایش دعوتی برای کنار گذاشتن دوربینهای بدون آینه نبود. در عوض، به عنوان یک یادآوری قدرتمند عمل کرد که فشار برای ارتقاء مداوم به جدیدترین فناوریها میتواند اصول اساسی را تحتالشعاع قرار دهد. یک دوربین عالی فقط به مشخصات فنی خلاصه نمیشود؛ بلکه به تجربه کاربری، ارگونومی و لذتی که به فرآیند خلاقانه میبخشد نیز بستگی دارد. اگر شما حس کار با یک DSLR، عمر باتری شگفتانگیز و کنترلهای لمسی آن را ترجیح میدهید، هیچ قضاوتی در کار نیست. عکاسی عالی با هر دوربینی، چه جدید و چه قدیمی، ممکن است.
منبع: Digital Camera World