در قلب این موضوع، رویکرد منحصربهفرد و تا حدی بحثبرانگیز مایکروسافت برای ساخت تراشههای کوانتومی قرار دارد. در حالی که بسیاری از رقبا بر روی طراحیهای متداولتر کیوبیت تمرکز کردهاند، مایکروسافت سرمایهگذاری سنگینی بر روی یک مفهوم نظری به نام محاسبات کوانتومی توپولوژیک انجام داده است. این روش نویدبخش ایجاد کیوبیتهای فوقالعاده قوی است که به طور طبیعی در برابر نویزهای محیطی—عامل اصلی خرابی محاسبات کوانتومی در سیستمهای امروزی—محافظت میشوند. کلید این رویکرد در مهار ذرات مایورانا، فرمیونهای شگفتانگیزی که پادذره خودشان هستند، نهفته است.
این جنجال از دشواری ارائه شواهد قطعی برای وجود این ذرات در یک سیستم فیزیکی نشأت میگیرد. ادعای برجسته قبلی توسط تیمی وابسته به مایکروسافت بعداً پس گرفته شد و سایهای از تردید بر کل این تلاش افکند. این مطالعه جدید و اصلاحشده قصد دارد به انتقادات گذشته پاسخ دهد و شواهد قویتری ارائه کند، اما با ترکیبی از خوشبینی محتاطانه و تردید مجدد از سوی جامعه علمی مواجه شده است. این بحث یک تنش اساسی در تحقیقات پیشرفته را برجسته میکند: استاندارد شواهد چقدر باید بالا باشد وقتی با پدیدههایی سروکار داریم که میتوانند فناوری را متحول کنند؟
چرا این موضوع اینقدر اهمیت دارد؟ یک کامپیوتر کوانتومی توپولوژیک موفق، قواعد بازی را تغییر خواهد داد و با حل مشکل حیاتی تصحیح خطای کوانتومی، به طور بالقوه از رقبا پیشی خواهد گرفت. این تراشههای کوانتومی قوی میتوانند قدرت محاسباتی بسیار فراتر از تواناییهای فعلی ما را باز کنند و بر حوزههایی از پزشکی و علم مواد گرفته تا امور مالی و هوش مصنوعی تأثیر بگذارند. این اختلاف نظر علمی مداوم، چیزی بیش از یک بحث آکادمیک است؛ این یک درام پرمخاطره است که میتواند مسیر آینده محاسبات را مشخص کند. همانطور که محققان دادههای جدید را به دقت بررسی میکنند، جهان نظارهگر است تا ببیند آیا قمار جسورانه مایکروسافت سرانجام به نتیجه خواهد رسید یا خیر.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد جزئیات این مطالعه اصلاحشده و گفتمان علمی پیرامون آن، میتوانید مقاله اصلی را مطالعه کنید.
منبع: مجله Science