وقتی آوای اثیری و فلوتمانند توکای سوینسون در جنگلهای شمال غربی اقیانوس آرام طنینانداز میشود، نشانهای قطعی از فرا رسیدن تابستان است. ما این پرنده را همچون عضوی از طبیعت خودمان خوشامد میگوییم و نوای آن، موسیقی متن ارزشمند غروبهای طولانی ماست. اما آیا تا به حال به نیمه دیگر زندگی او فکر کردهاید؟ 🎶
این پرنده آوازخوان زیبا فقط پرنده «ما» نیست؛ او یک زندگی دوگانه دارد و ساکن دو دنیای کاملاً متفاوت است. توکای سوینسون پس از ورود در اواخر ماه مه برای فصل زادآوری، تا پایان سپتامبر سفری پرخطر را به سوی جنوب آغاز میکند. مقصد او؟ مناطق زمستانگذرانی در نقاط دوری همچون آمریکای مرکزی و جنوبی؛ سفری که هزاران مایل به طول میانجامد.
این مهاجرت شگفتانگیز مملو از چالشهاست. این توکا، مانند بسیاری از مهاجران دورپرواز، باید از میان موانع متعددی عبور کند، از جمله از دست دادن زیستگاه به دلیل توسعه شهری و قطع درختان، گسترش کشاورزی و تأثیرات فراگیر تغییرات اقلیمی. در واقع، جمعیت آن در امتداد سواحل اقیانوس آرام با کاهش روبرو شده است، یک علامت هشداردهنده که برای دیگر مهاجران نمادین مانند مرغ مگسخوار حنایی نیز دیده میشود؛ جمعیت این گونه از دهه ۱۹۷۰ تا کنون ۶۵ درصد کاهش یافته است.
جالب اینجاست که هویت این پرنده با تغییر مکان، به شدت دگرگون میشود. در کاستاریکا، آن را با نامی بسیار کمتر فریبنده میشناسند: «موش خاکستری» (el ratón gris). پروفسور لوئیس ساندوال از دانشگاه کاستاریکا توضیح میدهد که در خانه جنوبیشان، این پرندگان آواز مشهور و دلنشین خود را نمیخوانند. نرها فقط برای دفاع از قلمرو و جلب جفت در شمال آواز میخوانند. در جنوب، آنها ساکت هستند و تنها یک صدای تماسی ساده شبیه «چک چک» از خود درمیآورند. پروبال ساده و عادتشان به جستجوی حشرات در زیر بوتهها، این شخصیت فروتنانه را کامل میکند. متأسفانه، بسیاری از آنها قربانی برخورد با ساختمانهای محوطه دانشگاه نیز میشوند.
این موضوع یک شکاف حیاتی در درک ما را برجسته میکند: این پرندگان در هر مرحله از سفر خود به زیستگاههای سالم و دستنخورده نیاز دارند—در مناطق زادآوری، مناطق زمستانگذرانی و تمام ایستگاههای بین راهی. دانشمندانی مانند مت بتس در جنگل تحقیقاتی H.J. Andrews در اورگان، در حال مطالعه چگونگی حمایت از آنها هستند. تحقیقات در آنجا نشان داده است که جنگلهای کهنسال به عنوان پناهگاههای خنککننده حیاتی عمل میکنند. با افزایش دما، پرندگان به سایه خنک و پیچیده درختان قدیمیتر پناه میبرند که غذا و سرپناه بیشتری نسبت به جنگلهای جوان و تککشت ارائه میدهند.
راه حل واضح است: حفاظت از جنگلهای کهنسال و مدیریت جنگلهای جوان برای ایجاد پیچیدگی بیشتر، امری ضروری است. اما حفاظت نمیتواند تنها در یک انتهای مسیر مهاجرت اتفاق بیفتد. در جنوب کاستاریکا، در سازمان غیرانتفاعی زیستمحیطی فینکا کانتاروس، مدیر اجرایی لیلی بریگز در حال رهبری تلاشی برای «پرورش یک جنگل» است، نه فقط کاشتن درختان. در زمینی که زمانی مرتع گاوها بود، تیمی از داوطلبان محلی در حال احیای زیستگاه مورد نیاز توکای سوینسون و سایر پرندگان در سفر طولانیشان هستند.
برنامهای زیبا به نام «زنان متعهد به زمین» زنان محلی از همه سنین را گرد هم میآورد تا با این جنگل در حال احیا ارتباط برقرار کنند. آنها پیادهروی میکنند، میآموزند، داستانهایشان را به اشتراک میگذارند و به نوبه خود به حافظان محیط زیست تبدیل میشوند. این ارتباط عمیق و شخصی همان چیزی است که در نهایت از این جنگلها—و پرندگانی که به آنها وابسته هستند—برای نسلهای آینده محافظت خواهد کرد. این یک یادآوری قدرتمند است که سرنوشت یک پرنده آوازخوان تابستانی در شمال غربی اقیانوس آرام، به طور جداییناپذیری به سلامت یک جنگل و شور و اشتیاق یک جامعه در هزاران مایل دورتر گره خورده است. ❤️
منبع: phys.org