در تقاطعی جالب از هنر، فرهنگ و سیاست، لانی جی. بانچ سوم، دبیر مؤسسه اسمیتسونیان، در تاریخ ۲۸ اوت برای صرف ناهار با پرزیدنت دونالد ترامپ دیدار کرد. کاخ سفید این ملاقات را «سازنده و صمیمانه» توصیف کرده است، اما این دیدار در پسزمینهای پرتنش از فشارهای فزاینده دولت بر این نهاد فرهنگی مشهور جهانی صورت میگیرد. 🏛️🔍
این ملاقات از آن جهت قابل توجه است که دولت ترامپ به صراحت از برنامههای اسمیتسونیان انتقاد کرده و آن را به ترویج «روایتهای تفرقهافکن» و آنچه «ایدئولوژی نژادمحور» مینامد، متهم کرده است. کاخ سفید در اقدامی برای تحمیل دیدگاه خود، در تاریخ ۱۲ اوت بازبینی جامعی را از تمام بیست و یک موزه اسمیتسونیان آغاز کرد. هدف اعلام شده از این بازبینی، «ارزیابی لحن، چارچوب تاریخی و همسویی با آرمانهای آمریکایی» است تا اطمینان حاصل شود که این مؤسسات «استثناگرایی آمریکایی» را جشن میگیرند و هرگونه محتوای حزبی را حذف میکنند.
به طور تصادفی، درست در همان روزی که این ناهار کاری برگزار شد، تحول مهمی بیسر و صدا در موزه ملی تاریخ آمریکا رخ داد. گالری لاتین خانواده مولینا، که به عنوان فضای پیشنمایش برای موزه ملی آینده آمریکاییان لاتینتبار عمل میکرد، بسته شد. نمایشگاه اصلی این گالری با عنوان «¡Presente! تاریخی از لاتینتباران در ایالات متحده» چهار ماه زودتر از موعد مقرر به پایان رسید.
این نمایشگاه شامل تصویرسازی فیلیپه گالیندو گومز با عنوان چهارم ژوئیه از مرز جنوبی (۱۹۹۹) بود؛ اثری که به طور مشخص در مقالهای در وبسایت کاخ سفید که از آثار هنری با موضوعاتی مانند مهاجرت و نژاد انتقاد میکرد، به آن اشاره شده بود. گفته میشود خود هنرمند برای دیدن اثرش به واشنگتن سفر کرده و با درهای بسته نمایشگاه مواجه شده است. در حالی که مقامات اسمیتسونیان اعلام کردهاند که این تعطیلی برای آمادهسازی رویدادهای دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس آمریکا ضروری بوده، زمانبندی آن سؤالاتی را برانگیخته است. این گالری قرار است در بهار ۲۰۲۶ با نمایشگاه جدیدی با موضوع موسیقی سالسا با عنوان «¡Puro Ritmo!» بازگشایی شود.
این وضعیت موقعیت حساس اسمیتسونیان را برجسته میکند. این مؤسسه که در سال ۱۸۴۶ تأسیس شده، به طور مستقل فعالیت میکند، اما تقریباً دو سوم بودجه خود را از کنگره دریافت میکند. دولت ترامپ به طور فزایندهای به دنبال اعمال نفوذ بوده است، چنانکه پیش از این ادعا کرده بود کیم ساجت، مدیر گالری ملی پرتره را به دلیل «بسیار حزبی بودن» برکنار کرده است. اگرچه هیئت مدیره اسمیتسونیان بر استقلال خود تأکید کرد، ساجت کمی بعد استعفا داد.
این مجموعه رویدادها بحث گستردهتری را در مورد نقش نهادهای فرهنگی، بودجه آنها و استقلال نمایشگاهگردانیشان در یک فضای سیاسی پرالتهاب برمیانگیزد. همسو کردن موزهها با «آرمانهای آمریکایی» به چه معناست و چه کسی این آرمانها را تعریف میکند؟ 🤔
منبع: آرتفروم