این پدیده که با نام همگرایی گرانشی شناخته میشود، زمانی رخ میدهد که یک جرم بسیار پرجرم، مانند یک کهکشان، دقیقاً بین زمین و یک جرم دورتر قرار میگیرد. گرانش عظیم جرم پیشزمینه، تار و پود فضا-زمان را خم میکند و مانند یک ذرهبین کیهانی عمل میکند. این اثر، نور منبع پسزمینه را دچار اعوجاج و تقویت کرده و اغلب چندین تصویر از آن ایجاد میکند. در مورد خاص صلیب اینشتین، نور به چهار تصویر مجزا تقسیم میشود و الگویی صلیبمانند را در اطراف جرم همگراکننده مرکزی تشکیل میدهد.
با این حال، زمانی که اخترشناسان این صلیب خاص را تحلیل کردند، با یک معمای عمیق روبرو شدند. در قلب چهار تصویر درخشان از کهکشان دوردست، جایی که کهکشان پرجرم همگراکننده باید قرار میداشت، یک فضای خالی عظیم وجود داشت. به جای یک جرم آسمانی درخشان، آنها یک توده نامرئی و عظیم را شناسایی کردند. این تجمع نادیدنی از جرم، یک توده غولپیکر از ماده تاریک است که درست در مقابل چشمان ما پنهان شده بود.
شوک اولیه، که باعث شد محققان به خطای ابزاری شک کنند، به سرعت به هیجان تبدیل شد. این کشف فرصتی منحصربهفرد برای مطالعه توزیع و ماهیت ماده تاریک فراهم میکند؛ مادهای مرموز که حدود ۸۵ درصد از ماده موجود در جهان را تشکیل میدهد اما با نور تعامل ندارد. یافتن چنین هالهی متراکمی از آن، به صورت ایزوله و قابل مشاهده از طریق اثرات گرانشیاش، گامی مهم در ترسیم معماری نامرئی کیهان ماست. این یک یادآوری شگفتانگیز است که جهان پر از شگفتیهایی است که در ابتدا ممکن است شبیه یک مشکل در ابزار به نظر برسند.
درباره این یافته شگفتانگیز بیشتر بیاموزید:
منبع