تصورش را بکنید: روز ۱۵ آگوست ۱۹۷۷ است. در تلسکوپ رادیویی «گوش بزرگ» در ایالت اوهایو، یک سیگنال رادیویی قدرتمند، غیرعادی و با پهنای باند باریک از اعماق فضا ضبط میشود. این سیگنال که ۷۲ ثانیه کامل به طول انجامید، آنقدر قوی و متمایز بود که به طرز چشمگیری از نویز پسزمینه کیهان برجستهتر بود. این سیگنال تنها روی یکی از ۵۰ کانال ممکن دریافت شد، که یکی از نشانههای یک پیام مصنوعی و هدفمند بالقوه است.
چیزی که آن را واقعاً خاص میکرد، الگوی منحصربهفردش بود. شدت سیگنال از سطح پایین شروع شد، به اوج رسید و سپس محو شد؛ الگویی که کاملاً با عبور یک منبع آسمانی از میدان دید ثابت تلسکوپ مطابقت داشت. این موضوع نشان میداد که این سیگنال یک خطای فنی یا سیگنالی زمینی نبوده است. چند روز بعد، ستارهشناسی به نام جری اِمان، هنگام بررسی دادههای چاپشده توسط کامپیوتر، آنقدر از این خوانش شگفتزده شد که دور کد الفبایی-عددی ‘6EQUJ5’ خط کشید و تنها یک کلمه را در حاشیه آن نوشت: «!Wow» (واو!). و اینگونه بود که افسانه «سیگنال واو!» متولد شد.
اما این سیگنال اسرارآمیز چه بود؟ دهههاست که از آن به عنوان یکی از قانعکنندهترین نامزدها برای پیامی از سوی یک هوش فرازمینی یاد میشود. مؤسسه ستی (SETI) و دیگر رصدخانهها بارها همان بخش از آسمان را رصد کردهاند به این امید که تکرار آن را دریافت کنند. اما تنها سکوت بوده که پاسخشان را داده است؛ این سیگنال هرگز دوباره شناسایی نشد. این عدم تکرار، یک استدلال قوی علیه فرضیه موجودات فرازمینی است، زیرا تمدنی که قصد برقراری ارتباط داشته باشد، به احتمال زیاد سیگنالی تکرارشونده ارسال میکند.
در طول سالها، دانشمندان توضیحات طبیعی مختلفی را ارائه کردهاند. آیا ممکن است این یک پدیده نجومی طبیعی بوده که ما در سال ۱۹۷۷ فناوری لازم برای درک آن را نداشتهایم؟ نظریههای مدرن همچنان در حال بررسی هستند. یکی از مقالات اخیر، یک احتمال شگفتانگیز را مطرح میکند: یک شراره قدرتمند از یک مگنتار (نوعی ستاره نوترونی با میدان مغناطیسی فوقالعاده قوی) که با یک ابر وسیع از گاز هیدروژن سرد برهمکنش داشته است. این توضیح محتمل است، اما اثبات آن بدون دادههای بیشتر غیرممکن است. مفهوم مگنتارها تا سال ۱۹۹۲ حتی مطرح هم نشده بود، که نشان میدهد درک ما از کیهان چقدر تکامل یافته است. تا به امروز، «سیگنال واو!» همچنان یک راز کیهانی جذاب و حلنشده باقی مانده است.
اطلاعات بیشتر از منبع: مجله Astronomy