یک تصویر ماهوارهای تکاندهنده از سال ۲۰۲۵، منظرهای قابل توجه و ویرانگر را به ثبت رسانده است: یک «زخم» به طول ۱۲۵ مایل (حدود ۲۰۰ کیلومتر) که بر پهنه دشتهای آلبرتا در کانادا حک شده است. این اثر ناشی از یک رویداد زمینشناسی نیست، بلکه حاصل قدرت محض طبیعت در قالب یک طوفان تگرگ سهمگین است.
این طوفان بارانی از تگرگهای «به اندازه توپ گلف» را بر سر منطقه فرو ریخت؛ اصطلاحی که به سختی میتواند بیانگر نیروی تخریبی این پدیده باشد. وقتی تگرگها به این اندازه میرسند، با سرعتی باورنکردنی سقوط میکنند و قادرند شیشهها را بشکنند، بدنه وسایل نقلیه را قر کنند و خسارات قابل توجهی به ساختمانها وارد آورند. در این رویداد، شدت ضربات به حدی بود که باعث تخریب اموال و حتی فروریختن دکلهای عظیم برق شد که نشاندهنده انرژی بسیار زیاد آزاد شده است. به طرز غمانگیزی، این طوفان جان دستکم دو حیوان را نیز گرفت؛ یادآوری تلخی از تهدیدی که چنین آبوهوایی برای تمام موجودات زنده در مسیر خود ایجاد میکند.
چگونه یک طوفان میتواند چنین زخمی قابل مشاهده بر روی زمین ایجاد کند؟ این پدیده زمانی رخ میدهد که یک طوفان تندری ابرسلولی (supercell thunderstorm)، که یک سیستم طوفانی قدرتمند و چرخان است، در سراسر یک منطقه حرکت میکند. جریانهای هوای صعودی در این طوفانها به قدری قوی هستند که میتوانند قطرات آب را برای مدت طولانی در لایههای فوقانی و زیر صفر جو معلق نگه دارند. این قطرات با یکدیگر برخورد کرده و منجمد میشوند و لایه به لایه رشد میکنند تا زمانی که آنقدر سنگین شوند که جریان هوا دیگر نتواند آنها را نگه دارد و به سمت زمین سقوط کنند. «زخم» قابل مشاهده از فضا، همان رد تخریبی است که به جا مانده؛ جایی که حجم عظیم تگرگ، برگها و شاخههای درختان را کنده، محصولات کشاورزی را از بین برده و رنگ و بافت زمین را در طول مسیر ۲۰۰ کیلومتری خود تغییر داده است.
این رویداد گواهی بصری قدرتمندی بر شدت روزافزون پدیدههای آبوهوایی است. تصاویر ماهوارهای نه تنها به ما کمک میکنند تا شاهد پیامدهای این وقایع باشیم، بلکه برای هواشناسان نیز ابزاری حیاتی برای مطالعه مسیرهای طوفان، ارزیابی خسارات در مقیاس بزرگ و بهبود مدلهای پیشبینی برای محافظت بهتر از جوامع در آینده است.
جزئیات بیشتر را در گزارش اصلی بخوانید: Live Science