آیا تا به حال به این فکر کردهاید که بهترین مکان در کهکشان ما برای پیدایش حیات کجاست؟ برای مدتها، دانشمندان بر روی مفهومی به نام «کمربند حیات کهکشانی» (GHZ) تمرکز کرده بودند – یک حلقه خاص و نسبتاً باریک در کهکشان راه شیری که گمان میرفت شرایط ایدهآلی برای حیات پیچیده دارد. این منطقه یک نقطه طلایی کیهانی در نظر گرفته میشد: نه آنقدر نزدیک به مرکز پر هرج و مرج و پر از تشعشعات کهکشان، و نه آنقدر دور در حومههای کهکشانی که عناصر سنگین مورد نیاز برای سیارات و حیات کمیاب هستند. 🌌
با این حال، یک مطالعه پیشگامانه جدید که قرار است در مجله Astronomy & Astrophysics منتشر شود، این دیدگاه ثابت را به چالش میکشد. یک تیم بینالمللی از محققان به بررسی پدیده مهاجرت ستارهای، یعنی حرکت ستارگان از زادگاهشان در سراسر کهکشان، پرداختهاند. یافتههای آنها نشان میدهد که جستجوی ما برای یافتن جهانهای زیستپذیر ممکن است به نقشهای بسیار گستردهتر نیاز داشته باشد. ستارگان در جای خود ثابت نیستند؛ آنها در طول میلیاردها سال جابجا میشوند. یک ستاره که در منطقهای غنی از فلزات و بالقوه مناسب برای حیات متولد شده، میتواند به سمت بیرون و به جایی که قبلاً حومهی بایر کهکشان تصور میشد، مهاجرت کند.
این کشف همه چیز را تغییر میدهد. این بدان معناست که سیارهای که به دور یک ستاره در نواحی بیرونی کهکشان میچرخد، ممکن است در محیطی بسیار مطلوبتر شکل گرفته و پتانسیل حیات را با خود حمل کرده باشد. این مطالعه میتواند به طور قابل توجهی مناطقی را که اخترشناسان برای یافتن سیارات زیستپذیر جستجو میکنند، گسترش دهد. این پژوهش تمرکز را از مکان فعلی یک ستاره به کل تاریخچه و سفر آن در کهکشان تغییر میدهد. با درک این الگوهای مهاجرت ستارهای، ما میتوانیم پارامترهای اخترفیزیکی مورد استفاده برای شناسایی جهانهایی که میتوانند میزبان حیات باشند را اصلاح کنیم و یک قدم به پاسخ دادن به این سوال قدیمی نزدیکتر شویم: آیا ما تنها هستیم؟ 👽
منبع: Universe Today