یک نقاش چگونه زمانی که دیگر نمیتواند ببیند، خلق میکند؟ این واقعیت عمیق هنرمند مانوئلا سولانو است که در سن ۲۶ سالگی، بینایی خود را به دلیل قصور پزشکی در درمان HIV از دست داد. این لحظه حیاتی، به جای پایان دادن به سفر هنری او، سرآغاز یک فرآیند جدید و شگفتانگیز بود؛ فرآیندی که بر لامسه، شهود و همکاری قدرتمند با تیمش متکی است.
سولانو ویژگیهای سوژههایش را – انحنای یک استخوان گونه، قامت استوار یک کابوی – نه با چشمانش، بلکه با دستانش ترسیم میکند. بوم او منظرهای از میخها، نوارها و پاککنندههای پیپ است که با دقت جایگذاری شدهاند تا به عنوان راهنمای لمسی عمل کنند. او با حس کردن مسیر خود بر روی سطح، به فرآیند مشارکتی برای جان بخشیدن به دیدگاهش اعتماد میکند. او میگوید: «سعی میکنم خودم را وادار کنم که شکلها را سریعتر و آزادتر نگه دارم، که حس فوقالعادهای دارد. این کار فرآیند را بازیگوشانهتر میکند.»
یک تصور رایج این است که سولانو از حافظه نقاشی میکند و از منبع محدودی از تصاویری که قبل از سال ۲۰۱۴ دیده، بهره میبرد. با این حال، او فعالانه با این تصور مقابله میکند. او اشاره میکند که کارش بازگویی ایستا از گذشته نیست، بلکه خلق پویای زمان حال است. سولانو توضیح میدهد: «فکر میکنم یک سوءتفاهم رایج وجود دارد که کار من شاید درباره حافظه باشد… و این اغلب با نگرانی توانمندانگارانهای همراه است که شاید روزی حافظهام برای نقاشی تمام شود. اما اصلاً اینطور نیست. من دائماً در حال خلق تصاویر جدید و قرار دادن آنها در کارم هستم.»
نقاشیهای او از زندگی کنونیاش، تجربیات روزمره و رویاهایش زاده میشوند. آنها تلفیقی از گذشته و حال هستند و به کاوش در مضامین عمیقاً شخصی میپردازند. هنر او اغلب به عنوان نوعی خودنگاره عمل میکند و به سلیقهها، آرزوها و هویت در حال تکامل او میپردازد. نمایشگاه انفرادی او، Egogénsis، این موضوع را از طریق پرترههای لطیفی که در آنها جنسیت سیال است و فرم انسانی به طور ذاتی با طبیعت پیوند خورده، به قوت به تصویر میکشد.
سولانو همچنین درک ما از حافظه را به چالش میکشد و خطاپذیری آن را به ما یادآوری میکند. او مشاهده میکند: «شنیدهام که خاطرات هر بار که به آنها بازمیگردیم تغییر میکنند. این بدان معناست که همه با مشکل به خاطر آوردن چیزها به شکلی متفاوت از آنچه واقعاً به نظر میرسند، روبرو هستند.» به این ترتیب، هنر او با یک تجربه جهانی انسانی – بازتفسیر مداوم گذشته خودمان – سخن میگوید.
فراتر از بوم نقاشی، سولانو یک نویسنده است و اغلب نقاشیهایش را با شعرها و داستانها همراه میکند و لایه دیگری از عمق به کار چندوجهی خود میافزاید. سفر او گواهی قدرتمند بر سازگاری، تابآوری و طبیعت بیکران خلاقیت است.
اطلاعات بیشتر را از مقاله اصلی در Colossal بیاموزید.