این مأموریت که حاصل تقریباً یک دهه تلاش از زمان پرتابش است، با موفقیت مواد دستنخوردهای را از بنو، یک سیارک نزدیک به زمین، بازگردانده است. تحقیقات جدید منتشر شده در سه مقاله پیشگامانه نشان میدهد که این صخره فضایی به ظاهر ساده، در واقع موزاییکی پیچیده از موادی از سراسر منظومه شمسی و فراتر از آن است.
یک دستور پخت کیهانی از دور و نزدیک
یکی از هیجانانگیزترین یافتهها این است که بنو حاوی ترکیبی درهم از موادی با منشأهای گوناگون است. دانشمندان جامدات دیرگدازی را که در نزدیکی خورشید جوان شکل گرفتهاند، مواد آلی از منظومه شمسی سرد بیرونی، و شگفتانگیزتر از همه، دانههای پیشخورشیدی — یعنی غبار ستارهای واقعی از ستارگان باستانی که پیش از تولد خورشید ما وجود داشتهاند — شناسایی کردهاند. همانطور که جسیکا بارنز، یکی از محققان، توضیح میدهد: «اینها تکههایی از غبار ستارهای از ستارگان دیگری هستند که مدتها پیش مردهاند و این تکهها در ابر گاز و غباری که منظومه شمسی ما از آن شکل گرفت، ادغام شدند.»
جرم مادرِ سیارک بنو احتمالاً در نواحی بیرونی منظومه شمسی، شاید فراتر از مشتری و زحل، شکل گرفته است. سپس بر اثر یک برخورد عظیم متلاشی شده و قطعات آن دوباره به هم پیوستهاند و این ترکیب باورنکردنی از مواد کیهانی را در خود به دام انداختهاند. همین تاریخچه خشونتآمیز است که بنو را به چنین نمونه منحصربهفرد و ارزشمندی تبدیل کرده است.
قدرت دگرگونکننده آب
داستان به همین جا ختم نمیشود. در حالی که برخی از اجزای بنو دستنخورده باقی ماندهاند، بخش بزرگی از مواد آن توسط آب دگرگون شده است. دانشمندان معتقدند که یخ به دام افتاده در سیارک مادر ذوب شده است، که احتمالاً به دلیل گرمای باقیمانده از شکلگیری آن یا برخوردهای بعدی بوده است. این امر یک سیستم گرمابی (هیدروترمال) در داخل سیارک ایجاد کرد. تام زگا، یکی از مدیران این مطالعه، میگوید: «حالا شما یک مایع در تماس با یک جامد و گرما دارید – همه چیزهایی که برای شروع شیمی نیاز دارید.» این آب با مواد معدنی واکنش نشان داد و سیلیکاتهای صفحهای هیدراته جدیدی را تشکیل داد که حدود ۸۰ درصد نمونهها را تشکیل میدهند و آب را در ساختار خود نگه میدارند.
سطحی فرسوده شده توسط فضا
سومین یافته بزرگ به «هوازدگی فضایی» مربوط میشود. سطح بنو بدون وجود جو برای محافظت، دائماً توسط تابشهای خورشیدی و برخوردهای ریزشهابسنگها بمباران میشود. با مطالعه دهانههای کوچک و رسوبات مذاب روی ذرات نمونه، محققان دریافتند که این فرآیند فرسایش در سیارکهای کربنی بسیار فعالتر و سریعتر از آنچه قبلاً تصور میشد، رخ میدهد. در مقایسه با نمونههای سیارکهای ایتوکاوا و ریوگو، ذرات بنو شواهد بسیار بیشتری از این برخوردها را نشان میدهند.
این نمونههای دستنخورده بسیار ارزشمند هستند زیرا شهابسنگهایی که به زمین میافتند، اغلب در اثر عبور آتشین از جو ما و قرار گرفتن در معرض محیط زیست ما تغییر میکنند. مأموریت OSIRIS-REx نگاهی مستقیم و بدون تغییر به فرآیندهایی که سیارات، از جمله سیاره خودمان را شکل دادهاند، برای ما به ارمغان آورده است.
اطلاعات بیشتر را از منبع اصلی بخوانید: Universe Today