در چشمانداز موسیقی هوی متال، کمتر آهنگی مانند «Cowboys From Hell» از گروه پنترا، نمایانگر تولد دوباره یک گروه است. این فقط یک قطعه موسیقی نبود؛ بلکه یک بیانیه قاطع بود که خطی در تاریخ کشید و گذشتهی متأثر از گلم متال آنها را از آیندهای خشن و مملو از گروو که در شرف رها کردن آن بر جهان بودند، جدا کرد.
آهنگ «Cowboys From Hell» که در سال ۱۹۹۰ به عنوان قطعه اصلی پنجمین آلبوم آنها منتشر شد، اولین اثر آنها با یک لیبل بزرگ و یک بازنگری کامل در صدایشان بود. پس از آلبوم سال ۱۹۸۸ خود یعنی Power Metal، گروه میدانست که یک تغییر ریشهای ضروری است. وینی پال، درامر گروه، این تصمیم را اینگونه به یاد میآورد: «ما تصمیم گرفتیم ظاهر را کنار بگذاریم و بیشتر روی موسیقی تمرکز کنیم و تا جایی که ممکن است بترکانیم. این لباسهای فانتزی و این همه موی عجیب و غریب برای ما موسیقی نمینواختند!»
ساخت این آهنگ به اندازه صدای آن خام و نوآورانه بود. آهنگ با یک صدای چرخشی متمایز آغاز میشود، یک لوپ که برای دایمبگ دارل، گیتاریست گروه، ساخته شده بود تا روی آن بنوازد. رکس براون، بیسیست گروه، توضیح داد: «آن صدای چرخشی در ابتدا یک لوپ بود… و برای مدتی طولانی بسیار تکراری و لعنتی آزاردهنده بود. او تمام آن ریف را روی همان لوپ توسعه داد.»
آن ریف به یکی از نمادینترین ریفهای متال تبدیل شد. این ریف که بر اساس گام بلوز E مینور ساخته شده بود، صدایی بود که برادران ابت، دایمبگ و وینی، از پدرشان جری ابت که تهیهکننده موسیقی کانتری بود، جذب کرده بودند. رکس براون اشاره کرد که مواجهه زودهنگام آنها با اسطورههای بلوز در استودیوی پدرشان، بر رویکرد دایمبگ تأثیر گذاشت و یک تمرین را به یک مقدمه افسانهای تبدیل کرد.
داستان از این قرار است که در سال ۱۹۸۹، دایمبگ که دیر به یک مهمانی رسیده بود، فیل انسلمو، خواننده گروه، را به کنار ماشینش برد تا ریف جدید را به او نشان دهد. انسلمو فوراً پتانسیل آن را تشخیص داد و بعدها گفت: «ما میدانستیم که آن یک سرود ملی خواهد شد، قطعا.» خود عنوان نیز به طور اتفاقی توسط انسلمو در یادداشتهای داخلی یک آلبوم ترش متال از منطقه بی اریا، احتمالاً Kill ’Em All از متالیکا، پیدا شد که در آن از تیم فنی به عنوان «کابویهای جهنمی» تشکر شده بود. این عنوان کاملاً مناسب بود.
فرآیند ضبط، گواهی بر استعداد خام آنها بود که در سال ۱۹۸۹ بدون جادوی استودیوهای مدرن ضبط شد. انسلمو گفت: «بدون پروتولز، بدون هیچ حقه و کلکی. ما مجبور بودیم واقعاً آن را ضبط کنیم.» این رویکرد خام به بازتعریف صدای تولید در هوی متال کمک کرد. دایمبگ از گیتار افسانهای دین مدل ۱۹۸۱ خود «Dean From Hell» استفاده کرد که به یک هد امپلیفایر Randall RG100H متصل بود. او به طرز معروفی گین، بیس و تریبل را بالا برد و فرکانسهای میانی را کاهش داد (mid scoop) – یک تُن گیتار که الهامبخش نوازندگان بیشماری شد.
سولوی دایمبگ در این قطعه یک مکاشفه بود و جهان را با نوع جدیدی از قهرمان گیتار آشنا کرد که میتوانست با درخشش فنی بنوازد و ریفهای فراموشنشدنی خلق کند. این سولو یک سفر است که با ناهماهنگیهای تیره یادآور بلک سبث آغاز میشود، از میان پاساژهای کروماتیک پرتنش عبور میکند و به اجراهای آغشته به بلوز ختم میشود، پیش از یک بِند نهایی و فریادگونه.
جالب اینجاست که هنگام تمام کردن آلبوم، گروه احساس میکرد «Cowboys From Hell» ممکن است در مقایسه با قطعات سنگینتری که بعداً نوشته بودند، بیش از حد تجاری باشد. خوشبختانه، مدیر آنها، والتر اوبراین، پتانسیل واقعی آن را دید. اوبراین گفت: «من میدانستم که از آن به بعد پنترا را کابویهای جهنمی خواهند نامید. هر گروه بزرگی یک لقب دارد… کابویهای جهنمی برای آنها عالی بود.» حق با او بود. این آهنگ فقط یک آلبوم را به شهرت نرساند؛ بلکه یک دوران را آغاز کرد و میراث پنترا را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین گروههای متال تمام دوران تثبیت کرد.
منبع: MusicRadar