راستون کلی، هنرمندی که برای سبک موسیقی «دِرت ایمو» (Dirt Emo) و روحنواز خود شهرت دارد، حرفه خود را بر پایه تبدیل کشمکشهای شخصی به موسیقی قدرتمند بنا کرده است. ترانههای او اعماق موضوعاتی چون اعتیاد، بهبودی و دلشکستگی را کاوش کرده و ارتباطی عمیق با طرفداران وفادارش برقرار کرده است. اما برای آخرین آلبوم او، Pale Through the Window، الهام از جایی آمد که هیچکس، شاید حتی خودِ کلی، انتظارش را نداشت: زمین پیکلبال.
پس از انتشار آلبوم سال ۲۰۲۳ خود به نام The Weakness، کلی خود را در یک وضعیت بلاتکلیفی عاطفی و خلاقانه یافت. او احساس بیحسی میکرد و هدف پشت کارهایش را زیر سؤال میبرد. او در این باره میگوید: «در نقطهای بودم که نسبت به خیلی چیزها بیحس بودم… با خودم میگفتم، این همه تلاش چه ارزشی دارد؟ برای چیست؟». این دوره جستجوگری به یک تجربه معنوی عمیق پشت پیانویش منجر شد، یک «جذبه روحانی» که او را واداشت تا کنترل خود را بر امور دانسته و نادانسته رها کند.
کمی بعد، رابطه عاشقانهای با دوستدختر کنونیاش، تیا، آغاز شد که او نیز در مسیری معنوی مشابهی قدم برمیداشت. برای اولین قرارشان، تیا پیشنهادی کاملاً غیرمنتظره داد: یک بازی پیکلبال. کلی با اینکه خود را ورزشکار نمیدانست، این ریسک را پذیرفت. این تجربه برای او دگرگونکننده بود. او میگوید: «بعد از بازی بدنم حس خوبی داشت. اما مهمتر از آن، داشت جام روحم را به شکلی عالی پر میکرد». آن بازی مشترک، جرقهی ارتباطشان را زد و فصل جدیدی را در زندگیاش باز کرد.
این سبکی و اشتیاق تازهیافته برای در آغوش کشیدن ناشناختهها، مستقیماً به ترانهسرایی او نفوذ کرد. این ورزش به یک استعاره قدرتمند تبدیل شد. آهنگ «Pickleball» فقط درباره بازی نیست؛ بلکه درباره قدم گذاشتن در دنیایی جدید با عدم قطعیت است، هم در زمین بازی و هم در یک رابطه، و کشف «درخششی» که ارزش دنبال کردن را دارد. این تغییر در آلبوم Pale Through the Window شنیده میشود؛ آلبومی که ریشههای آلترناتیو-کانتری همیشگی کلی را حفظ کرده، اما آن را با صدایی روشنتر و خوشبینانهتر ترکیب میکند—تضادی آشکار با تمهای تاریکتر آثار قبلیاش.
این تحول یک انتخاب آگاهانه است. کلی با رد این ایده که درد پیشنیاز خلق هنر عمیق است، میگوید: «من هرگز به این کلیشه که هنرمندان باید با رنج خود همنشین باشند، باور نداشتهام». این دوره جدید که با برگزاری یک رویداد پیکلبال با حضور افراد مشهور در نشویل به اوج خود رسید، به معنای جدایی از آن هنرمند احساسی و آسیبپذیری که طرفدارانش دوست دارند، نیست؛ بلکه یک گسترش و تکامل است. این راستون کلی جدید، متعادل، امیدوار و همچنان متعهد به ایجاد ارتباطی عمیق و قابلفهم با مخاطبانش از طریق به اشتراک گذاشتن حقایق خصوصی سفر زندگیاش است—این بار، با راکتی در دست.
منبع: Men’s Health