ستارهشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب توانستند نه شیء دوردست را کشف کنند که در طبقهبندیهای سنتی جای نمیگیرند. ابتدا این منبعها توسط تلسکوپهای زمینی به عنوان کوئسار شناسایی شدند چون نور بسیار شدیدی داشته و جابهجایی بهسرخ بسیار بالا داشتند. اما تصویر واضحتری که جیاِیدبلیویتی ارائه داد، هیچ نشانه واضحی از نور ستارهای یا درخشندگی معمولی دیسک انباشتپذیری که کوئسارها را تعریف میکند، نشان نمیدهد. بهجای آن، این اجسام بهصورت لکههای پخش‑پذیر و کمنور ظاهر میشوند که احتمالاً نشانگر نوع جدیدی از کهکشانهای تشکیلدهنده ستاره یا شاید دستهای عجیب از سیاهچالههاست که پیش از شکلگیری عمدهٔ ستارگان وجود داشتهاند. تیم تحقیقاتی به رهبری ایلات گلیکمن از کالج میدلبری پیشنهاد میکند که چندین توضیح ممکن باشد. یک سناریو این است که این کهکشانها آنقدر دور باشند که ما آنها را زمانی میبینیم که عمر جهان کمتر از یک میلیارد سال بوده و نورشان توسط فرایندهای انتشار غیرعادی تغییر یافته باشد. فرضیهٔ دیگر به سیاهچالههای اولیه اشاره دارد؛ بقایای عظیممقیاس که بلافاصله پس از انفجار بزرگ شکل گرفتهاند و میتوانند روشنایی مشاهدهشده را بدون حضور جمعیتهای ستارهای بالغ تولید کنند. این کشف نشان میدهد که قابلیتهای مادون‑قرمز جیاِیدبلیویتی در حال بازتعریف نگاه ما به کیهان اولیه است و پدیدههایی را آشکار میکند که برای ابزارهای پیشین نامرئی بودند. با جمعآوری دادههای بیشتر، دانشمندان امیدوارند تشخیص دهند که آیا این نه شیء نمایانگر دستهٔ کاملاً جدیدی از کهکشانها، جمعیتی نادر از سیاهچالههای اولیه یا چیزی حتی شگفتانگیزتر هستند. این کشف بر اهمیت مشاهدات چندطیفی و نیاز به کارهای نظری برای توضیح چگونگی پیدایش چنین اشیائی در نوزادگی جهان تأکید میکند. منبع: https://www.nasa.gov/press-release
