دنیای هنر در سوگ از دست دادن ناگهانی سیلون امیک، رئیس موزههای معتبر اورسی و اورانژری پاریس است که در سن پنجاه و هشت سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت. درگذشت او تنها شانزده ماه پس از آغاز دورهای رخ داد که نویدبخش آیندهای پرجنبوجوش و مترقی برای این نهادهای نمادین بود. 🕊️
امیک در داکار، سنگال، از والدینی فرانسوی و معلم متولد شد و تجربیات اولیه زندگیاش، جهانبینی عمیق او را شکل داد. او کار خود را با تدریس در یک مدرسه فرانسوی در گامبیا آغاز کرد، تجربهای که به گفته ریما عبدالمالک، وزیر فرهنگ سابق فرانسه، باوری قدرتمند به ضرورت استرداد آثار فرهنگی را در او نهادینه کرد. او به یکی از چهرههای کلیدی در تدوین قوانین فرانسه برای بازگرداندن آثار و بقایای انسانی غارتشده از آفریقا در دوران استعمار تبدیل شد که گواهی بر تعهد او به عدالت فرهنگی است.
با گذار از آموزش به هنرگردانی در اواخر دهه ۱۹۹۰، مسیر حرفهای امیک با نوآوری و اشتیاق به مشارکت عمومی مشخص شد. او به عنوان کیوریتور در موزه فابر، اولین وبسایت را برای تبادل موزههای فرانسه و آمریکا (FRAME) راهاندازی کرد. بعدها، به عنوان مدیر موزهای در روآن، جشنواره سالانه امپرسیونیسم را بنیان نهاد و جایگاه فرهنگی شهر را تثبیت کرد. در دوران کوتاه اما تأثیرگذار خود در موزه اورسی، او طرحهای گستردهای برای توسعه منطقهای آغاز کرد که منجر به جذب ۳.۷ میلیون بازدیدکننده شد و نمایشگاهی سیار از شاهکارها را برای در دسترس قرار دادن هنر برای همگان سازماندهی کرد.
امیک عمیقاً به نقش موزه در جامعه مدرن میاندیشید. او به نمایش ارتباط مستمر هنر تاریخی با دوران معاصر باور داشت و از موزه به عنوان فضایی حیاتی برای ارائه زمینه و محتوا دفاع میکرد. او در مصاحبهای اخیر به شیوایی بیان کرد: «تصاویر قدرتی خارقالعاده دارند… از یک سو، میتوانند از مرزهای زبان و فرهنگ فراتر روند… از سوی دیگر، این قدرت میتواند به سوءتفاهم نیز منجر شود… این دقیقاً مسئولیت موزه است. اینجا نه تنها فضایی برای نمایش تصاویر، بلکه مکانی برای بخشیدن زمینه و معنا به این تصاویر است.»
چشمانداز او همچنان در حال تحقق بود. در زمان درگذشتش، او بر ساخت مرکز تحقیقاتی جدید اورسی و برنامهریزی برای چیدمان مجدد مجموعه موزه نظارت داشت. امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه، او را ستود و خاطرنشان کرد: «سیلون امیک میخواست همه بتوانند به شگفتیهای هنر دسترسی داشته باشند… او نیروی رهاییبخش جهانی فرهنگ ما را درک کرده بود.»
ریما عبدالمالک خاطرهای تأثیرگذار را به اشتراک گذاشت: «او به من گفت که هرگز در زندگیاش اینقدر خوشحال نبوده است.» اگرچه رویای او برای رهبری اورسی به طرز غمانگیزی کوتاه ماند، میراث سیلون امیک در زمینه دسترسیپذیری، عدالت و عشق عمیق به هنر بدون شک پایدار خواهد ماند.
منبع: Artforum