نبرد حقوقی داغتر میشود: غولهای موسیقی، Suno را به دزدی متهم کردند
درام حقوقی پرمخاطره بین شرکتهای بزرگ ضبط موسیقی و پلتفرم هوش مصنوعی مولد موسیقی Suno، وارد مرحله جدید و حساسی شده است. در یک شکایتنامه اصلاحشده، غولهایی مانند Sony Music، Universal Music Group و Warner Music Group دیگر فقط بر سر نقض کپیرایت بحث نمیکنند؛ آنها اکنون Suno را متهم میکنند که مدل هوش مصنوعی خود را بر پایه دزدی گسترده آثار موسیقی بنا کرده است.
این تغییر استراتژی بسیار حیاتی است و میتواند به پاشنه آشیل Suno تبدیل شود. در ادامه، به بررسی نکات کلیدی این تحولات و تأثیر آنها بر آینده هوش مصنوعی و موسیقی میپردازیم.
۱. «چگونگی» مهمتر از «چیستی» میشود
هسته اصلی اتهام جدید این است که Suno فقط از موسیقی دارای کپیرایت استفاده نکرده، بلکه آن را دزدیده است. شرکتهای موسیقی ادعا میکنند که Suno با استفاده از روش «استریم ریپینگ» (stream-ripping) از یوتیوب، کدهای مشخصی را برای دور زدن تمهیدات امنیتی به کار برده و حجم عظیمی از موسیقی را برای آموزش هوش مصنوعی خود به صورت غیرقانونی دانلود کرده است. این عمل نقض مستقیم قوانین ضد-دور زدن است که بخشی از قانون کپیرایت آمریکا محسوب میشود و هیچ استثنایی تحت عنوان «استفاده منصفانه» (fair use) برای آن وجود ندارد. با تمرکز بر روش غیرقانونی کسب اطلاعات، شرکتهای موسیقی تلاش میکنند تا از بحث پیچیده و حلنشده «استفاده منصفانه» برای آموزش هوش مصنوعی عبور کنند.
۲. سابقه پرونده Anthropic: الگویی برای پیروزی؟
به نظر میرسد این استراتژی حقوقی از یک پرونده مهم دیگر در حوزه هوش مصنوعی الهام گرفته شده است. شرکت هوش مصنوعی Anthropic اخیراً با پرونده مشابهی از سوی نویسندگان کتاب مواجه شد. دادگاه حکم داد که اگرچه استفاده از کتابهای دارای کپیرایت برای آموزش ممکن است تحت «استفاده منصفانه» قرار گیرد، اما دزدیدن آن کتابها از کتابخانههای آنلاین دزدی محسوب میشود. شرکت Anthropic که با محاکمهای بر سر دزدی مواجه بود، طبق گزارشها با پرداخت غرامت هنگفت ۱.۵ میلیارد دلاری موافقت کرد. این نتیجه یک پیام روشن به دارندگان کپیرایت داد: دزدی را ثابت کنید تا پروندهای بسیار قویتر داشته باشید. ناشران موسیقی اکنون دقیقاً همین منطق را در مورد Suno به کار میبرند.
۳. نبرد بر سر «استفاده منصفانه» تمام نشده است
با وجود تمرکز جدید بر دزدی، شرکتهای موسیقی استدلال خود علیه دکترین «استفاده منصفانه» را رها نکردهاند. آنها همچنان معتقدند که هدف Suno کاملاً تجاری است و موسیقی تولید شده توسط هوش مصنوعی آن مستقیماً با هنرمندان انسانی که از آثارشان برای آموزش استفاده شده، رقابت میکند و آنها را تهدید میکند. در شکایتنامه آمده است: «رفتار Suno ناقض اهداف اصلی قانون کپیرایت و مغایر با فلسفه وجودی دکترین استفاده منصفانه است.» چشمانداز حقوقی در این زمینه هنوز مبهم است و قضات مختلف نظرات متناقضی ارائه دادهاند، که به این معناست که این بخش از نبرد هنوز به پایان نرسیده است.
۴. نقلقولی افشاگرانه از یک سرمایهگذار
شاید یکی از مخربترین شواهد علیه Suno از زبان یکی از سرمایهگذاران اولیه آن بیان شده باشد. آنتونیو رودریگز از شرکت Matrix Partners در مصاحبهای با مجله Rolling Stone گفته بود: «صادقانه بگویم، اگر ما در زمان شروع کار این شرکت با شرکتهای موسیقی قرارداد داشتیم، احتمالاً در آن سرمایهگذاری نمیکردم. فکر میکنم آنها نیاز داشتند این محصول را بدون محدودیت بسازند.»
شرکتهای موسیقی این نقلقول را به عنوان یک اعتراف ضمنی به کار گرفتهاند. آنها ادعا میکنند این جمله نشان میدهد که سرمایهگذار کاملاً از احتمال شکایتهای مربوط به سرقت مالکیت معنوی آگاه بوده و حاضر بوده هزینههای آن را «تقبل» کند، زیرا معتقد بوده سود حاصل از آن بر غرامتها خواهد چربید. این نوع نگرش «اول انجام بده، بعداً عذرخواهی کن» که در دنیای فناوری رایج است، اکنون میتواند میلیاردها دلار برای Suno هزینه داشته باشد.
این پرونده یک نقطه عطف حیاتی در جنگ جاری بین خالقان آثار و توسعهدهندگان هوش مصنوعی است. نتیجه آن میتواند یک سابقه قدرتمند در مورد چگونگی تأمین دادههای آموزشی شرکتهای هوش مصنوعی ایجاد کند و مشخص سازد که آیا صنایع خلاق میتوانند از آثار خود در عصر هوش مصنوعی مولد محافظت کنند یا خیر.