اخیراً تصمیمی گرفتم که هم کوچک و هم انقلابی به نظر میرسد: پیادهرویهای «بدون موبایل» قرار است به یک عادت همیشگی برای من تبدیل شود. شاید ساده به نظر برسد، اما در دنیایی که تلفنهایمان عملاً به بخشی از دستان ما تبدیل شدهاند، کنار گذاشتن عمدی این وابستگی دیجیتال، یک اقدام رادیکال برای مراقبت از خود است.
اما پیادهروی «بدون موبایل» دقیقاً چیست؟ این یک تمرین ساده است: بیرون رفتن برای قدم زدن بدون همراه داشتن تلفن، یا حداقل در حالتی که تلفن شما روی حالت سکوت و دور از دسترس باشد، کاملاً خارج از دید و ذهن شما. بدون پادکست، بدون چرخیدن در شبکههای اجتماعی، بدون چک کردن ایمیلها، و بدون عکس گرفتن از هر برگ جالبی که میبینید. این فقط شما هستید، افکارتان، و دنیای اطرافتان.
هدف این است که توجه خود را بازیابید و با محیط پیرامون خود دوباره ارتباط برقرار کنید. به این فکر کنید: آخرین باری که پیادهروی کردید و به سادگی به جزئیات توجه کردید کی بود؟ به نحوه عبور نور خورشید از میان شاخههای درختان، الگوهای پیچیده روی یک ساختمان، صدای پرندگان، یا همهمه محیطی محلهتان. با حذف فیلتر دیجیتال، ما به ذهن خود اجازه میدهیم سرگردان شود، حوصلهاش سر برود، و خلاق باشد. دقیقاً در همین لحظات تفکر بدون ساختار است که بهترین ایدههای ما اغلب پدیدار میشوند.
این تمرین یک پادزهر قدرتمند برای شلوغی ذهنی مداوم زندگی فوق متصل ماست. این کار میتواند به کاهش اضطراب، بهبود تمرکز، و تقویت حس عمیقتر ذهنآگاهی و حضور در لحظه کمک کند. اگر احساس میکنید غرق در افکار یا دچار بنبست خلاقیت شدهاید، به شدت توصیه میکنم آن را امتحان کنید. فقط با ۱۵ دقیقه شروع کنید. دنیای دیجیتال میتواند منتظر بماند. آرامش ذهن شما ارزشش را دارد.
بیایید پیادهرویهایمان را پس بگیریم، یک قدم بدون صفحه نمایش در هر بار.
منبع: تجربه شخصی و تمرینات ذهنآگاهی