ترنس بالئاری زیرشاخهای از موسیقی ترنس است که عمیقاً از فضای آرام و آفتابی جزایر بالئاریک، به ویژه ایبیزا، الهام گرفته است. این سبک که در اواسط دهه ۱۹۹۰ محبوبیت یافت، با ملودیهای آرامشبخش، استفاده از سازهای طبیعی مانند گیتار اسپانیایی و پیانو، و فضاسازیهایی که حس غروب خورشید، اقیانوس و طبیعت را تداعی میکنند، شناخته میشود. قطعاتی مانند «Café Del Mar» از Energy 52 و «Greece 2000» از Three Drives نمونههای بارز این سبک هستند. ترنس بالئاری اغلب حس سرخوشی ملایم و نوستالژیک دارد و هدف آن بیشتر ایجاد یک سفر موسیقایی احساسی است تا صرفاً انرژی انفجاری برای رقص. این سبک پلی میان موسیقی چیلاوت و ترنس پرانرژی برقرار کرد و تأثیر زیادی بر هنرمندانی مانند شیکین (Chicane) گذاشت.
اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ دورانی واقعاً جادویی برای موسیقی الکترونیک بود؛ زمانی که موسیقی ترنس از صحنههای زیرزمینی به آگاهی جهانی رسید. این فقط یک ژانر نبود، بلکه یک جنبش فرهنگی بود که سرودهای سرخوشانهای را تولید کرد که یک نسل را تعریف کردند و هنوز هم پس از گذشت سالها، شور … Read more