فرمیونهای مایورانا ذراتی فرضی هستند که در سال ۱۹۳۷ توسط فیزیکدان ایتالیایی، اتوره مایورانا، پیشنهاد شدند. ویژگی تعریفکننده آنها این است که هر ذره مایورانا پادذره خودش است، برخلاف فرمیونهای شناختهشدهتری مانند الکترونها که پادذره متمایزی به نام پوزیترون دارند. در حالی که وجود آنها به عنوان ذرات بنیادی هنوز تأیید نشده است، فیزیکدانان ماده چگال معتقدند که حالتهای شبهذرهای با خواص مایورانا میتوانند در مواد خاصی تحت شرایط خاص ظاهر شوند. این شبهذرهها به دلیل پتانسیلشان برای ساخت کیوبیتهای توپولوژیک بسیار مقاوم در برابر خطا، در کانون توجه تحقیقات محاسبات کوانتومی قرار گرفتهاند.
دنیای محاسبات کوانتومی بار دیگر با بحثی آشنا اما شدید، متمرکز بر تحقیقات بلندپروازانه مایکروسافت، به هیجان آمده است. یک مطالعه اصلاحشده که اخیراً در مجله معتبر Science منتشر شده، گفتگوها را در مورد وجود ذرات گریزی به نام فرمیونهای مایورانا و نقش آنها در ایجاد نسلی جدید از کامپیوترهای کوانتومی قدرتمند و پایدار، از … Read more