ادغام میراث فرهنگی در طراحی معاصر به معنای فراتر رفتن از تقلید صرف از فرمهای تاریخی و درک عمیق ارزشها، تکنیکها و داستانهای نهفته در گذشته یک مکان است. این رویکرد به دنبال ایجاد پلی بین گذشته و حال است، به طوری که هویت فرهنگی یک جامعه در محیط ساختهشده جدید حفظ و تقویت شود. این کار میتواند از طریق استفاده مجدد از ساختمانهای تاریخی، به کارگیری مصالح و صنایع دستی سنتی در ساختارهای مدرن، یا طراحی فضاهایی که روایتگر تاریخ و حافظه جمعی هستند، انجام شود. این نگرش به طراحی، به غنیسازی تجربه فضایی کمک کرده و حس تعلق و پیوستگی را در جوامع تقویت میکند.
وانگ شو و لو ونیو به عنوان گردانندگان بیینال معماری ونیز ۲۰۲7 انتخاب شدند در خبری مهم برای دنیای معماری، وانگ شو و لو ونیو، بنیانگذاران پیشگام «استودیو معماری آماتور»، به عنوان گردانندگان بیستمین نمایشگاه بینالمللی معماری بیینال ونیز معرفی شدند. این رویداد معتبر قرار است در تاریخ ۸ مه ۲۰۲۷ افتتاح شود و تا … Read more