پیشینه پیترو مارچلو در فیلمسازی مستند، تأثیر عمیقی بر سبک سینمایی او در آثار داستانیاش گذاشته است. در فیلم «دوزه»، این تأثیر به وضوح در استفاده از دوربین روی دست، عشق به بداههپردازی و ایجاد حسی از فوریت و واقعگرایی (سینما وریته) قابل مشاهده است. مارچلو با فیلمبرداری برخی صحنهها، رابطهای مستقیم و بدون واسطه با بازیگر برقرار میکند که به او اجازه میدهد واکنشهای آنی و تفاوت میان کلام و احساسات واقعی شخصیت را ثبت کند. این رویکرد، در تضاد با بازسازیهای تاریخی پر زرق و برق و کنترلشده قرار میگیرد و به فیلم بافتی خام و زنده میبخشد. او با این تکنیکها، تاریخ را نه به عنوان یک منظره ایستا، بلکه به عنوان یک تجربه پویا و ملموس به تصویر میکشد و به تماشاگر اجازه میدهد تا در لحظه با شخصیتها همراه شود و شکنندگی آنها را از نزدیک حس کند.
شاید باورنکردنی به نظر برسد، اینطور نیست؟ اینکه فیلم «بتمن آغاز میکند» کریستوفر نولان، با آن فضای خشن، تاریک و فوقالعاده واقعگرایانهاش، الهام اصلی خود را از فیلم کلاسیک، شاد و خوشبینانه «سوپرمن» محصول ۱۹۷۸ گرفته باشد. اما این حقیقت دارد، هرچند نه به آن شکلی که انتظار دارید. این الهامگیری به لحن و فضا … Read more
معنای به تصویر کشیدن یک اسطوره چیست؟ نه با روایت پیروزیهایش، بلکه با کاوش در آسیبپذیریها و شکستهایش. پیترو مارچلو، کارگردان برجسته ایتالیایی، در آخرین فیلم خود به نام دوزه، به همین پرسش عمیق میپردازد؛ فیلمی که پرترهای درخشان از الیونورا دوزه، بازیگر پیشگام تئاتر در اوایل قرن بیستم، ارائه میدهد. الیونورا دوزه یک هنرمند … Read more