این دسته به بررسی سیستمها و شیوههای جابجایی جمعی مردم در شهرها میپردازد. مقاله پیادهروی متحرک را نه تنها به عنوان یک سرگرمی، بلکه به عنوان یک شیوه حملونقل عمومی بالقوه معرفی میکند. این فناوری برای حل یک مشکل خاص طراحی شده بود: تسهیل حرکت جمعیتهای بزرگ در یک فضای محدود مانند نمایشگاه. ایده اصلی آلفرد اسپیر برای نیویورک و تحلیلهای مدرن که در مقاله به آن اشاره شده، نشان میدهد که این فناوری همچنان میتواند در سیستمهای حملونقل امروزی، به ویژه در اتصال نقاط مختلف یک شبکه (مانند ایستگاههای مترو و فرودگاهها)، نقش داشته باشد. این مطلب همچنین بر جنبه «تجربه کاربری» در حملونقل تأکید میکند و این ایده را مطرح میسازد که جابجایی باید فراتر از رسیدن از نقطه A به B باشد و میتواند لذتبخش و سرگرمکننده نیز باشد.
امروزه، ما بدون هیچ تاملی در فرودگاهها و ایستگاههای مترو روی پیادهروهای متحرک حرکت میکنیم. آنها به قدری به بخشی استاندارد از زیرساختهای ما تبدیل شدهاند که تصورشان به عنوان منبع شگفتی دشوار است. اما اگر به نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ بازگردیم، جهانی را خواهیم یافت که کاملاً مسحور این شگفتی آیندهنگرانه شده … Read more