روانشناسی ایگو و خود

این دسته به بررسی ساختار روانی «ایگو» یا «من» و تأثیر آن بر تجربه ما از زندگی و خوشبختی می‌پردازد. مقاله به وضوح «من» را به عنوان یک «حجاب» یا «دیوار نامرئی» توصیف می‌کند که ما را از واقعیت حقیقی جدا می‌سازد. ایگو، که از طریق شرطی‌سازی‌ها، دوست‌داشتن‌ها و دوست‌نداشتن‌ها شکل می‌گیرد، منبع اصلی وابستگی‌ها و تمایلات مادی ماست. این دسته به تحلیل این موضوع می‌پردازد که چگونه هویت‌بخشی با ایگو منجر به یک چرخه بی‌پایان تعقیب و گریز می‌شود و خوشبختی را به لذت‌های موقتی تقلیل می‌دهد. در مقابل، مفهوم «خود حقیقی» یا «روح» به عنوان ناظر خاموش و منبع شادی پایدار معرفی می‌شود. درک تفاوت بین این دو جنبه از وجود ما، گام اساسی برای فراتر رفتن از محدودیت‌های ایگو و دستیابی به آزادی و رضایت درونی است.