ساختار بزرگمقیاس به توزیع کهکشانها و ماده در بزرگترین مقیاسهای قابل مشاهده در جهان اشاره دارد. این ساختار تصادفی نیست، بلکه الگویی شبکهمانند دارد که به آن «تار کیهانی» گفته میشود. این شبکه از رشتههای متراکم (شامل کهکشانها و ماده تاریک)، خوشههای کهکشانی (در محل تقاطع رشتهها) و پوچیهای عظیم (مناطق کمچگالی) تشکیل شده است. مقاله بر اهمیت درک این ساختار تأکید میکند، زیرا مدلهای قدیمی که جهان را یکنواخت فرض میکردند، قادر به توضیح دقیق تأثیرات گرانشی محلی این ساختارها بر تکامل کیهانی نبودند. مدلهای جدید با شبیهسازی این ساختار پیچیده، به دنبال درک دقیقتری از نحوه تأثیر آن بر انبساط جهان و شکلگیری کهکشانها هستند.
تقریباً برای یک قرن، درک ما از کیهان بر پایه یک سادهسازی مصلحتی بنا شده بود: این ایده که جهان در مقیاسهای بزرگ، هموار و یکنواخت است. این مدل، که در آن ماده مانند غباری بدون برهمکنش و با توزیع یکسان در نظر گرفته میشود، فوقالعاده موفق بود. این مدل به کیهانشناسان اجازه داد تا … Read more