سیاست فضایی بینالمللی به قوانین، معاهدات و هنجارهایی اطلاق میشود که فعالیتهای کشورها در فضا را تنظیم میکنند. سنگ بنای این سیاست، «پیمان فضایی ماورای جو» (Outer Space Treaty) سال ۱۹۶۷ است که فضا را میراث مشترک بشریت اعلام کرده و استفاده نظامی از اجرام آسمانی را ممنوع میکند. با این حال، با افزایش بازیگران دولتی و خصوصی و پیچیدهتر شدن فعالیتها (مانند استخراج منابع)، این قوانین قدیمی با چالشهای جدیدی روبرو هستند. توافقنامههایی مانند «پیمانهای آرتمیس» (Artemis Accords) به رهبری آمریکا و پروژه «ایستگاه تحقیقاتی بینالمللی ماه» (ILRS) به رهبری چین و روسیه، نشاندهنده شکلگیری بلوکهای رقیب در سیاستگذاری فضایی است. آینده این سیاستها تعیین خواهد کرد که آیا فضا عرصهای برای همکاری خواهد بود یا درگیری.
دانشمندان با خوشحالی اعلام کردند که دستگاه پیشرفتهای برای تولید کریستالهای نیمههادی با خلوص بالا بهصورت مستقیم در محیط میکروگراییتی مدار زمین فعال شده است. این رویداد برای اولین بار پس از ایستگاه بینالمللی فضایی، سیستم صنعتی را بهصورت مستقل در فضا بهکار گرفته و پردازشهای صنعتی که پیش از این محدود به تسهیلات زمینی … Read more
توازن قدرت در عرصه کیهانی در آستانه یک تغییر تاریخی قرار گرفته است. یک گزارش جدید و قانعکننده که توسط فدراسیون فضایی تجاری منتشر شده، زنگ خطر را به صدا درآورده است: چین با سرعتی چشمگیر در حال کاهش فاصله خود با ایالات متحده است و به زودی میتواند از آن به عنوان کشور پیشرو … Read more