در قلب این مقاله، یک کاوش در ماهیت خود خلاقیت وجود دارد. آیا خلاقیت صرفاً بازآرایی الگوهای موجود است، کاری که هوش مصنوعی مولد در آن مهارت دارد؟ یا آیا به چیزی عمیقتر نیاز دارد: تجربه، احساسات، آسیبپذیری و «چیزی برای گفتن»؟ مقاله به شدت از دیدگاه دوم حمایت میکند و استدلال میکند که هنر واقعی از یک خودِ درونی سرچشمه میگیرد. این مقاله از فیلسوفانی مانند ارسطو و شانون والر نقل میکند تا این ایده را تقویت کند که بیان هنری نیازمند یک تجربه جسمانی و عاطفی از جهان است. این دسته به این سوال میپردازد که آیا هوش مصنوعی میتواند واقعاً «خلق» کند یا فقط «تولید» میکند و پیامدهای پذیرش دومی به جای اولی برای فرهنگ بشری را بررسی میکند.
کودکی من در دنیایی بدون تلویزیون سپری شد. یک بیداری معنوی عمیق، مادرم را به این نتیجه رساند که برنامههایی مانند «هی-من» و «اسمورفها» را با دیده شک بنگرد و به این ترتیب، دوران سلطه آنها در خانه ما به پایان رسید. به جای آن، ما کتاب داشتیم—پشتههای بیپایان و سر به فلک کشیده از … Read more