شاید باورنکردنی به نظر برسد، اینطور نیست؟ اینکه فیلم «بتمن آغاز میکند» کریستوفر نولان، با آن فضای خشن، تاریک و فوقالعاده واقعگرایانهاش، الهام اصلی خود را از فیلم کلاسیک، شاد و خوشبینانه «سوپرمن» محصول ۱۹۷۸ گرفته باشد. اما این حقیقت دارد، هرچند نه به آن شکلی که انتظار دارید. این الهامگیری به لحن و فضا مربوط نبود، بلکه به فلسفه فیلمسازی بازمیگشت. 🦇✨
پس از استقبال فاجعهبار از فیلم پرزرقوبرق و کارتونی «بتمن و رابین» جوئل شوماخر، برادران وارنر میدانستند که این مجموعه به یک بازنگری اساسی نیاز دارد. استودیو به دنبال یک فیلمساز صاحبسبک بود که بتواند اعتبار و وقار شوالیه تاریکی را به او بازگرداند. پس از چندین تلاش ناموفق، آنها مرد مورد نظر خود را در کریستوفر نولان یافتند؛ کارگردانی که با تریلرهای روانشناختی خود یعنی «یادگاری» و «بیخوابی» آنها را تحت تأثیر قرار داده بود.
ایدهای که نولان به استودیو ارائه داد، به طرز فریبندهای ساده بود: او میخواست یک فیلم بتمن بر اساس الگوی «سوپرمن» ریچارد دانر بسازد. تمرکز او بر تقلید از حس امیدبخش آن فیلم نبود، بلکه بر اتخاذ رویکرد پیشگامانه آن در جهانسازی استوار بود. نولان در مصاحبهای در سال ۲۰۱۵ توضیح داد که آنچه در فیلم دانر تحسین میکرد، واقعگرایی آن بود. او میخواست مخاطبان باور کنند که بتمن واقعاً میتواند در دنیای ما وجود داشته باشد.
نولان گفت: «شما در سال ۱۹۷۸ فیلم سوپرمن را داشتید، اما هرگز یک «بتمن» مشابه آن را نداشتید؛ فیلمی که داستان پیدایش شخصیت را نشان دهد، در دنیایی که تقریباً همان دنیایی است که ما در آن زندگی میکنیم، اما یک شخصیت خارقالعاده در آن حضور دارد.» او فرصتی را دید تا داستان پیدایش بتمن را به عنوان یک فیلم اکشن جدی و معاصر روایت کند، کاری که قبلاً برای این شخصیت در چنین مقیاسی انجام نشده بود.
این فلسفه به چیزی منجر شد که نولان آن را «واقعگرایی تشدیدشده» نامید. او با فیلمبرداری در لوکیشنهای واقعی در شهرهایی مانند شیکاگو، لندن و نیویورک و ترکیب این نماهای خارجی با دکورهای شهری خشن، به این هدف دست یافت تا شهر گاتهام را به یک کلانشهر ملموس و زنده تبدیل کند. نولان اشاره کرد: «چیزی که در مورد سوپرمن دوست داشتم، این بود که نیویورک حس نیویورک را داشت، یا بهتر بگویم متروپلیس حس نیویورک را داشت. متروپلیس شبیه شهری بود که میشد آن را شناخت— و بعد این مرد در خیابانهایش پرواز میکرد.»
درس کلیدی دیگری که از شاهکار دانر گرفته شد، قدرت انتخاب بازیگران بود. فیلم «سوپرمن» ۱۹۷۸ مملو از بازیگران افسانهای مانند مارلون براندو و گلن فورد بود که به آن اعتباری میبخشید که در آن زمان در این ژانر بهندرت دیده میشد. نولان با گردآوری تیمی قدرتمند از بازیگران برجسته از جمله مایکل کین، مورگان فریمن، گری اولدمن و تام ویلکینسون، این استراتژی را تکرار کرد. این اقدام فوراً این پیام را میداد که «بتمن آغاز میکند» فقط یک فیلم کمیکبوکی دیگر نیست؛ بلکه یک اثر سینمایی جدی است. همین رویکرد واقعگرایانه و زمینی، که از قهرمانی از دنیایی دیگر الهام گرفته شده بود، دقیقاً همان چیزی بود که بتمن نولان را به نسخه قطعی برای یک نسل تبدیل کرد. 🎬
منبع: slashfilm.com