یک مطالعهٔ اخیر نشان میدهد که تغییرات میدانهای گرانشی و توزیعهای متغیر ماده در کیهان میتوانند بهصورت خودکار حالتهای فشردهٔ امواج گرانشی را تولید کنند. این اثر که پیش از این تنها پیشبینی نظری بود، اکنون ثابت شده که از شرایط عادی نجومی ناشی میشود. تیم تحقیقاتی شامل آرونیمه داس، ماولیک پریخ، فرانک ویلچک و رافائلا واتِه، چارچوبی جهانی ارائه دادند که نشان میدهد چگونگی اثرات زمانوابستهٔ جفتگیریها در فضا‑زمان دینامیک بر خلا کوانتومی عمل کرده و فشردهسازی ایجاد میکند. به زبان ساده، یک حالت فشرده شرایطی کوانتومی است که عدمقطعی یک مشاهدات—مانند دامنهٔ یک موج—کاهش مییابد در حالی که عدمقطعی ویژگی مکمل آن، مثلاً فاز، افزایش مییابد. با استفاده از ابزارهای جبری پیشرفته، بهویژه جبر su(1,1)، پژوهشگران توصیف ریاضی فشردهسازی را به پارامترهای فیزیکی مرتبط کردند که با تحول فضا‑زمان یا جابجایی ماده تغییر میکنند. تحلیل آنها به نظریهٔ میدانهای اسکالاری نیز گسترش یافت و تأیید کرد که همین مکانیزم در زمینههای کوانتومی مختلف فعال است. پیامدهای این دستاورد عمیق است: اگر امواج گرانشی بهطور طبیعی فشرده شوند، آشکارسازهای آینده ممکن است بتوانند امضاهای کوانتومی این ارتعاشات را مشاهده کنند و پنجرهٔ جدیدی به طبیعت کوانتومی گرانش باز کنند. این پیشرفت نه تنها شکاف بین نسبیت عام کلاسیک و مکانیک کوانتومی را پر میکند، بلکه امکانهای تجربی برای بررسی پدیدههای گرانش کوانتومی با استفاده از منابع نجومی فراهم میسازد. منبع: https://www.example.com/scientists-gravitational-squeezed-states