در دنیایی که غرق در نوتیفیکیشنها و اسکرول بیپایان است، آخرین باری که واقعاً از یک لذت ساده حظ بردید کی بود؟ هنرمند ساکن لسآنجلس، پدرو پدرو، با نمایشگاه انفرادی خیرهکنندهاش با عنوان «پیکنیک» که هماکنون در بنیاد La Nave Salinas در ایبیزا برپاست، ما را دقیقاً به همین کار دعوت میکند. از نظر پدرو، پیکنیک چیزی فراتر از یک وعده غذایی در فضای باز است؛ او اعلام میکند: «من معتقدم پیکنیک یک آرمانشهر است.» این احساس، قلب تپنده آثار اوست که با هم بودن، آرامش و تجملات کوچک روزانهای را که به زندگی ما تعادل و نشاط میبخشند، جشن میگیرد.
این نمایشگاه شامل ۱۵ بوم جدید است که سرشار از زندگی و رنگ هستند. در نگاه اول، این آثار ضیافتهایی مجلل را به تصویر میکشند که روی زیراندازها و در سبدها چیده شدهاند. اما با نگاهی دقیقتر، ادای احترام ظریفی به زیباییشناسی اواسط قرن بیستم و دهه ۱۹۵۰ را مشاهده میکنید؛ انتخابی هوشمندانه از سوی هنرمند برای نقد سرعت بیامان زندگی مدرن. آثار پدرو دعوتی است برای بازگشت به زمانی که لحظات چشیده میشدند، نه اینکه صرفاً ثبت و به اشتراک گذاشته شوند.
تکنیک او به اندازه دیدگاهش منحصربهفرد است. پدرو با استفاده از رنگ پارچه بر روی کتان آسترنخورده، هر اثر را با یک طرح دیجیتال آغاز میکند، سپس آن را با گچ روی بوم میکشد و در نهایت با رنگهای درخشان پر میکند. این فرآیند، مرز میان دیجیتال و ارگانیک را محو میکند. نقوش تکرارشوندهای مانند گلهای سوسن بینقص، تکههای خامه فرمگرفته و برشهای آبدار پرتقال، با کمالی سورئال، به ریشههای دیجیتالی خود اشاره دارند و همزمان فراوانی طبیعت را میستایند.
این نقاشیها سرشار از حسی از فوریت شادمانهاند. یک میوه مرکبات نیمهپوستکنده، چاقویی که در یک شیرینی رها شده، یا یک تکه لباس، این حس را القا میکنند که افراد حاضر در پیکنیک لحظهای آنجا را ترک کردهاند، شاید برای شنا در دریای مدیترانه که در همان نزدیکی است، و هر لحظه باز خواهند گشت. این حس از فرمهای گرد و شاداب هنرمند کلمبیایی، فرناندو بوتِرو، و دسرهای اشتهاآور وین تیبود الهام گرفته شده است.
با این حال، در زیر این سطح آفتابی، یک مفهوم فلسفی عمیق نهفته است. این آثار به سنت تاریخ هنر «مِمِنتو موری» (Memento Mori) اشاره دارند که به معنای «به یاد داشته باش که خواهی مرد» است. اما پدرو هوشمندانه این ایده غمانگیز را واژگون کرده و آن را به «مِمِنتو ویوِرِه» (Memento Vivere) تبدیل میکند—یادآوری قدرتمندی برای «به یاد داشته باش که زندگی کنی». در دنیای او، یک لیوان شراب واژگونشده یا یک تارت نیمهخورده، هشداری درباره فناپذیری نیست. بلکه، فراخوانی درخشان برای در آغوش کشیدن زمان حال با کنجکاوی، شادی و لذتی بیقیدوشرط است. هر بوم، جشنی برای زندگی در کاملترین شکل آن است.
نمایشگاه «پیکنیک» تا ۳۱ اکتبر در ایبیزا ادامه دارد و فرصتی عالی برای فرار به دنیایی از لذتهای ساده و مجلل فراهم میکند.
منبع: thisiscolossal.com