یک گزارش جدید و نگرانکننده، زنگ خطر را برای آینده انرژی سبز سوئد به صدا درآورده است. بر اساس دادههای منتشر شده از سوی نهاد صنعتی «انرژی سبز سوئد»، آماری حیرتانگیز نشان میدهد که مقامات شهرداریها ۹۰ درصد از کل درخواستهای احداث مزارع بادی جدید را در سال جاری وتو کردهاند.
این موج گسترده از وتوها، مانعی جدی بر سر راه کشوری است که به اهداف بلندپروازانه آب و هوایی خود شهرت دارد. در حالی که سوئد قصد دارد ظرفیت انرژیهای تجدیدپذیر خود را گسترش دهد، قدرت شهرداریهای محلی در مسدود کردن این پروژهها به یک چالش بزرگ تبدیل شده است. این نرخ بالای رد درخواستها، نشاندهنده یک گسست عمیق بین استراتژی ملی انرژی و احساسات جوامع محلی است.
اما چه دلایلی پشت این مخالفت گسترده نهفته است؟ دلایل میتوانند پیچیده باشند و اغلب به پدیده کلاسیک «نه در حیاط خلوت من» (NIMBYism) خلاصه میشوند. جوامع محلی ممکن است نگرانیهایی در مورد تأثیر بصری توربینها بر چشمانداز منطقه، آلودگی صوتی احتمالی، یا تأثیرات آن بر حیات وحش و جمعیت پرندگان محلی داشته باشند. این منافع محلی مستقیماً با نیاز گستردهتر ملی و جهانی برای گذار از سوختهای فسیلی در تضاد است.
این وضعیت یک چالش حیاتی در گذار سبز را برجسته میکند: ایجاد تعادل بین اهداف ملی و خودمختاری محلی و پذیرش عمومی. دولتها و شرکتهای انرژی چگونه میتوانند بهتر با جوامع محلی تعامل کنند تا ضمن پیشبرد پروژههای ضروری انرژی تجدیدپذیر، به نگرانیهای آنها نیز رسیدگی کنند؟ پاسخ به این پرسش برای سوئد – و سایر کشورها – در پیمودن موفقیتآمیز مسیر به سوی آیندهای پایدار، بسیار حیاتی خواهد بود.
به نظر شما تعادل صحیح بین کنترل محلی و اقدامات ملی برای مقابله با تغییرات اقلیمی چیست؟ بیایید در این باره گفتگو کنیم.
اطلاعات بیشتر از منبع: Windpower Monthly